Eskiden karman çorman noktalardan oluşan şeyler satarlardı sokakta. Bir süre onlara bakıp sonra gözünü boş duvara çevirince anlamlı bir figür görülürdü; artık isa'sı, gemisi, göğü, her neyiyse. Bir süredir, gün boyu bir dolu karmaşık oluşa, duruma ve nesneye bakıyorum. Akşamları eve döndüğümde ise, akdeniz gibi yeşil, okyanus kadar kocaman bir çift göz görüyorum uykuya dalmadan önce gözümü diktiğim boş duvarda. Bir illüzyon mu yaşadığım, bir yerlerde halime kıs kıs gülen bir hokkabaz mı var diye düşünsem de başlangıçta, anladım ki aslında ben nihayet gerçeklik denilen zati baştan hatalar üzerine kurgulanmış boşluğu kaybedecek bilince çoktan ermişim boş duvarda gördüklerimde.